Wat een week! De eerste week als mama en papa. Een roze wolk? Wolken doen me te veel aan slaap denken. En elke associatie met slapen is heel veel te ver gezocht. Het voelt eerder als spartelen met ons drietjes in een hele wilde oceaan waar de rotsen soms dichtbij komen. Maar de zon schijnt en het uitzicht is wel mooi.

Met Mira gaat het goed. Met mij gaat het beter. De titel van deze post is niet 'de bevalling'. Dus laten we het kort houden. Het was niet tof. Een baby van 58cm met geblokkeerde schouder eruit persen. Daar kom je niet zonder scheuren vanaf. En ik verloor een liter bloed.

In België zou een geval als mij minstens een week in het ziekenhuis moeten blijven. Hier werd ik na een dag weer vrij gelaten. In een volgende post weid ik graag uit over de erbarmelijke toestanden in de besparende gezondheidszorg in Engeland. Mijn bloedwaarde was 80, dat betekent bloedtransfusie. Maar er werd bespaart hierop. Dus met een hele apotheek aan medicatie mochten we naar huis. Doodziek. Verplicht in bed. Zo begonnen we aan onze zwaarste taak ooit.

Mijn ouders kwamen twee dagen om me ijzerrijk te voeden. En voor de rest spartelen we onder ons drietjes. Kraamhulp kennen ze hier niet. Grootouders, ooms, tantes en vriendinnen met kinderen wonen hier niet. Het is bizar dat enkel voeden en proberen zelf wat te eten een etmaal-vullende bezigheid is voor twee personen. Vannacht sliep ik voor het eerst een heel klein beetje. 

Het is hier dus even stil. We redden het net. We zijn uitgeput. Soms huil ik heel hard en denk ik dat ik het allemaal niet kan.

Maar wat doen we dat goed! Wat doet Jochem dat goed. Als verpleger, als kok, als super papa. Er is hier zoveel liefde in huis. We leven in een cocon. Er is nog even geen tijd voor veel communicatie met de buitenwereld. Bezoek laten we nog even niet toe. Foto's maken, vergeten we vaak. De momenten dat ik mijn handen vrij heb, zitten er namelijk tepels in beeld.

Mira is een heerlijke baby. Soms lijkt het alsof ze weet hoe ze ons een beetje kan helpen. Ze drinkt veel. Wel nog vaak in hele lange clusters en ik heb nog moeite met juist aanleggen, dus het is heel erg pijnlijk. Ze slaapt zacht. Wel onregelmatig, niet in haar bed, draait dag en nacht om en slaapt net te kort voor ons om echt te kunnen dutten. Ze kakt in de juiste kleuren. Wel altijd net na Jochem haar verschoonde. Ze is zo mooi!

Binnenkort meer nieuws, foto's en antwoorden op jullie felicitaties.

x

Comment