De zwangerschap. Een verraderlijke term vind ik het. Het duurt negen maanden. Dat is bijna een jaar. Een erg statische term voor iets met zoveel fasen. Tegelijk overroepen want je bent nog zoveel meer dan zwanger. Tegelijk een understatement voor iets dat echt alles omgooit. En net op het moment dat je denkt dat je dat zwanger zijn wel goed doet, volgt het besef dat dit eindigt in het moederschap.

Het begon met een positieve zwangerschapstest. Dus niet met de uitgesproken beslissing dat we klaar waren voor kinderen en er misschien eens aan konden beginnen. Dit maakte het begin nogal speciaal, intens en verwarrend. Maar ook mooi. Al kwam de wens misschien in de verkeerde volgorde. Toen ze er was, was het er niet minder op. Zoveel liefde. Ons geheimpje. Weinig kwaaltjes. Ik ben niet ziek geweest. Zoals altijd geeft mijn lichaam goed aan wat wel en wat niet. De eerste drie maanden kreeg ik crackers met aardbeienjam op bed. Een trucje dat werkt. Nog voor je rechtstaat dit eten. Lunch en diner bestonden heel erg vaak uit avocado, tomaat met zout oude Hollandse kaas en citroen. Heel veel citroen!

De 12-weken vielen gelukkig samen met de feestdagen. Dus onze kerstvakantie in België en Nederland bestond vooral uit vrienden en familie op de hoogte brengen. Dit waren soms hilarische momenten (Ik zag Lisa-Laura voor het eerst op een drukke foodmarket. Ik bestelde een haloumi burger maar zag plots dat deze met ricotta en rode wijn was. Dus moest ik vragen of het gepasteuriseerd was en zonder wijn kon. De blik van Lisa-Laura en de meneer van de kraam vergeet ik nooit meer. We vielen elkaar in de armen en begonnen de huilen. En moesten dan tegen iedereen rond ons heel normaal doen.) en vaak hele mooie momenten. Het allermooiste moment was zonder twijfel toen Jochem het tegen zijn broers vertelde op kerstdag.

Dan vielen er twee fases samen. Van baan veranderen en verhuizen. De zwangerschap verdween wat naar de achtergrond. We werden collega's, Jochem moest veel reizen naar andere tijdzones en ik werkte in Londen voor twee. Ondertussen verhuisden we naar onze lievelingsbuurt. Ging ik voor het relatief korte mama-kapsel.

Op 30 weken gingen we op reis naar Portugal. Wat zijn wij daar goed in. Reizen. Het was prachtig.

Eigenlijk pas na die dertig weken, voelde ik me echt zwanger. Vooral omdat je omgeving je vertelt dat je je best voorbereid. Dus mijn ouders brachten me alle spulletjes van mijn zussen. Samen met zwangere vriendinnen werden er excels opgesteld. Jochem worked zijn magic op Ebay. Op kantoor kregen we dagelijks rare leveringen. Soms zonder subtiele verpakking. We volgden elke zondag baby-les. Een van de meest romantische dingen in mijn leven. Zo fantastisch te zien hoe hier Jochem zijn rol duidelijk begon te worden, hoe serieus hij het nam en er zo naar uitkijkt.

Toen was er ook nog de warmste periode in Londen ooit en at ik twee watermeloenen per week. En vulde dit af en toe aan met aardbeien, ijs en meringue. Kocht ik zelfs Birkenstocks om me nog iets of wat te verplaatsen. Bleef ik langer werken om in de airco te zitten. En blijken bevroren borstkompressen ook perfect op je voorhoofd te passen.

En dan ben je klaar. Ok. Nog niet helemaal. Deze website en wat papierwerk gingen mee overtijd.

 

1 Comment