Ondertussen vond ik een soort van antwoord op deze tekst. Het duurde weken om hem af te krijgen. Schrijven blijkt een beetje therapeutisch. Als ik boos of droef ben, vloeit en moet het eruit. Als ik blij ben, heb en maak ik er geen tijd voor. Stom he. Sorry he.

---------------------

Maar dat ze gelijk hebben. Dat het zo snel gaat. Dat het betert. Al vijftien weken is ze in ons leven. De afgelopen twee weken genoten we van familie, vrienden, vrije handen, gedekte tafels, beschuit met muisjes, suikerbonen, fijne babbels en elkaar in België en Nederland. 

Maar hoe gaat het nu met je? 

Bij vele met subtiele bezorgde ondertoon. Bij andere met de minder subtiele woorden of ik nu een postnatale depressie heb. 

Minder subtiel is trouwens geen verwijt! Het zou maar een beetje raar zijn als ik vrienden zou kiezen om hun subtiliteit. Ik noem dingen graag zelf zoals ze zijn. Mijn onverbloemde weergave van de eerste weken is wie ik ben. Toevallig net midden in de positieve Belgische trend om het taboe van de grijzere wolken te doorbreken. En er is nog werk aan. Het lijkt not done om af en toe eens toe te geven dat het gewoon even of wat langer niet gaat. Alsof alleen het negatieve blijft plakken. Een sticker met zwak. Kan het niet aan. 

Ik schreef in mijn vorige update dat het al goed en soms zelfs super met ons gaat. Ik ben niet bepaald zuinig met het delen van onze mooie momenten op Instagram en Facebook. En toch blijven alleen mijn eerste noodkreten plakken. Vandaar.

 

HET GAAT AL EVENTJES ECHT SUPER MEGA GOED MET ONS!

 

Pas nu Mira wat rustiger is en vooral sinds we op babybezoeken gingen, beseffen we dat ze geen gemakkelijke was. Ze kwam ter wereld als een reuzenkind. De hoogste curve met percentiel 99,6% begint op 56cm. Daar zit ze dus nog 2 cm boven. 58cm. Das zot! Zo een mini mini die vooral slaapt, hebben wij nooit gehad. Slapen vond ze voor losers.

Zeven weken niet op de rug willen liggen. Ze wilde de wereld zien, gedragen als een prinses. Andere babies die we zagen miauwden eens schattig als ze niet tevreden zijn en sliepen dan verder, Mira pronkte bij het minste beetje met haar volle longcapaciteit. Wij waren het koppel dat in wachtkamers met de dochter om de buurt rond rende om de schattige slapende babies niet wakker te maken. Ze moest constant in beweging zijn. Om de beurt wiebelen. Op den duur deed het er zelfs niet meer toe wie Mira vast had. Wiebelen werd het nieuwe lichaam in rust. Ik snap Mira ergens wel. Zo ter wereld komen als een nieuweling in een lichaam van een twee-maander en je snapt er helemaal niks van. Ze kon haar hoofd van dag één recht houden, zelfs al op haar benen steunen. Haar armen en benen zwaaiden non stop wild in het rond. Haar grote maag moest gevuld worden met mijn beginnende melk. Nee. Wij hadden nooit een akoetchiekoetchiekoe baby baby. En we verbleven geen week in een Belgisch ziekenhuis, maar stonden 24uur na een horror bevalling van 24uur weer thuis met onze reus.

Maar op week zeven keerde het. Of vooral Mira. Ze vond het plots ok om op haar rug te liggen. Ze moest niet meer op mijn buik slapen. Ze besloot op week acht dat haar wandelwagen haar bed is. En op week tien sliep ze door. Jup. Een verwende borstvoedbaby die acht weken lang op haar mama mocht slapen met constante toegang tot borst zonder enige poging tot structuur, sliep plots vanzelf acht uur per nacht in haar bak. 

Dus dat het snel kan gaan en fases zijn. En dat met slaap iedereen meer te genieten is. Vooral ons aapje. Ze werd rustiger en blijer. Elke dag groeit ze en leert ze. En wij ook. 

Ik ken de Nederlandse uitdrukking niet voor 'it grows on me'. Maar dat doet het dus wel. Ik sta zelf versteld van hoe mama ik al ben en vooral hoe fijn ik het vind. Ik schater en huil met haar schattigheid. Ze is zo schattig. Zo ongelooflijk schattig. En Jochem ook. De schat.

Ik ga elke weekdag om mijn kopje koffie met cinamon bun, babymassageklasjes, of andere activiteiten met pram jams. De weekenddagen met Jochem erbij zijn een feest. We nemen Mira overal mee naartoe. Het voordeel aan onze opvoedingsonkunde en gebrek aan structuur, is dat we flexibel blijven in wat en waar en wanneer. 's Middags cocktails drinken is dik ok. Mira tuurt graag in het rond. En alsof ze apennootjes als beloning krijgt, lacht ze breed naar iedereen in haar gezichtsveld. Naast die apennootjes vonden we nog trucjes om haar stil te krijgen. Ik zong al van over de regenboog voor een volle bus. Ramen, spiegels en phone schermpjes werken altijd. Nog steeds wiebelen we ons te pletter. En Cas de Das is haar beste vriend. En mijn borsten de mijne. Want als al het voorgaande niet werkt, steek ik een van hen in haar mond en kan ik mijn koffie verder op drinken. We genieten volop van deze tijden waarop ze nog gemakkelijk mee op stap kan.

Even graag volgen we Mira haar ritme en bestaat onze dag uit zingen, rollen, voorlezen, badderen, vliegtuigje en alles weer van voor af aan. Het verbaast me hoe ok we dit vinden. Dat het niet eens als een beperking ervaren wordt. Eerder een verrijking. Je eigen kind zien genieten en ontdekken. Dat is een onbeschrijflijk gevoel. Zien dat dat wezentje dat voor de helft jij is, het goed doet en gelukkig lijkt. Dat de uitspraak “ik hou van je” een overtreffende trap heeft in de vorm van “ze houdt zoveel van je”. Ongelooflijk hoe snel het wende. Alsof ze er altijd al was. Een deel van onze gang. Ok. Ze heeft wat meer aandacht nodig en kotst en kakt de boel regelmatig onder, maar buiten dat, hoort ze er gewoon bij. Ze praat ook volop met ons mee. Volgens mij is ze er echt van overtuigd dat we haar verstaan. Die onschuld in haar ogen. Keer op keer tranen in mijn ogen. Zoveel liefde. 

'For Fiona’ is een liedje van een van mijn favoriete bands uit mijn jeugd, ’No Use For A Name’. De zanger schreef het voor zijn dochter Fiona. Als een Fiona vind ik dat ik zijn woorden mag lenen voor mijn Mira.

 

I can't even think of words to match the way I'm feeling
I don't even think a book could say enough for you
I can only try my best, to put it in a song I guess
You try to speak, I know you tell the truth

If I could freeze our small amount of time together
Then we could make believe this world would never end
Unfortunately truth is cold
So you stay young while I get old
But always know, I'm your best friend

Nothing is the same
Everything is a better change
Sometimes I see silence in your eyes
Let it all crash down
When it ends it begins with you
I'm gonna learn every time you do

And I'm as scared as anybody who has done this
I wouldn't give it up for nothing free
You took my life, turned it around
And put my feet back on the ground
I owe you, eternally

 

Uiteraard zijn er nog moeilijke momenten. Zo zijn er de dagen dat ik me zorgen maak over te veel overgeven, te weinig kaka, te slappe kaka, te veel slaap, te weinig slaap. Zorgen over geld en werk en Londen en een balans in dat alles. Zo zijn er mijn verwondingen die al drie maanden zoveel pijn doen en nog wat rare dingen die geen pijn doen maar eng zijn en veel onderzoek nodig hebben. Waardoor Jochem nog vaak nodig is. Wat hem belemmert in zijn professionele rol. En dat is moeilijk voor hem. Misschien wordt er nog te weinig stil gestaan bij de papa's. Zij moesten geen negen maanden zwanger zijn, een kind naar buiten persen, kloven op hun tepels verzorgen, hele nachten voeden, hormonale achtbanen berijden. Maar geef toe. Soms is het nog veel moeilijker om te moeten toe kijken. Voor hen is het net zo hard zoeken naar een evenwicht in hun nieuwe rol als vader. En wennen aan al de blikken van meisjes als hij met zijn dochter in de draagdoek paradeert. Mega sexy!

Bon. Het gaat dus heel erg goed met dit gezinnetje. :-)


3 Comments